Gestaag omhoog langs de Stille Oceaan

13 september 2014 - Cuenca, Ecuador

Beste thuisblijvers,

We zitten op dit moment in een klein internetcafeetje in Cuenca (Ecuador) en buiten plenst het van de regen. Het zijn de eerste echte regenbuien sinds onze week in Buenos Aires, de eerste week van onze reis. In de tussentijd hebben we mogen genieten van blauwe luchten, volop zon en temperaturen variërend tussen de 18 en 25 graden.

Han schrijft: 

Sinds enkele dagen zijn we in het groene Ecuador en zijn we ongeveeer 300 kilometer verwijderd van de evenaar. Onze laatste twee weken in Zuid-Amerika zijn ingegaan, twee weken waarin we nog een klein verlanglijstje af te werken hebben...

Eerst weer eens samen met jullie terug kijken. Ons laatste reisverslag eindigt in Huacachina, van waaruit we vertrekken naar Lima. Lima is kwa grootte en inwonersaantal de tweede stad van Zuid-Amerika, op São Paulo in Brazilië na. De stad telt bijna 9 miljoen inwoners en is daardoor de grootste stad waar ik ooit geweest ben. Vanaf onze busterminal worden we per taxi naar ons hostel gebracht en onderweg probeer ik alles wat ik zie goed in me op te nemen. Het verkeer is één grote chaos. Mensen rijden als idioten, drukken zich diagonaal door de stoet auto´s heen, iedereen gebruikt onafgebroken zijn claxon, maar niemand schiet er iets mee op. Waar we hemelsbreed maar een paar kilometer hoeven af te leggen doen we maarliefst 45 minuten over het tochtje. Bij de stoplichten staan mannen en vrouwen met kleine mini-winkeltjes onder hun arm. Ik zie verkopers van kranten, chips, frisdranken, modelvliegtuigjes, complete carkits en rubik´s kubussen (met van die kleurtjes). Ook zie ik Michael Jackson het zebrapad oplopen om bij een rood stoplicht zijn danspasjes ter vertonen. Een jong meisje loopt jonglerend tussen de auto´s door en stopt bij de bestuurderskant voor een enkele Sol (= Peruaanse munteenheid). We zijn weer terug in de grote stad!

Hoogbouw in Lima  Shoppingmall, deels onder de grond

Ons hostel is omgeven door een 2,5 meter hoge poort gemaakt van een staalconstructie en 5 cm dikke houten balken. "Preventief", zegt de eigenaar even later. Zijn naam is Francis, een grote, mollige Peruaan met een flinke neus, kortgewiekt haar en een week oude stoppelbaard. Het paarse t-shirt waar het logo van zijn hostel op staat zit strak om zijn dikke buik gespannen. Hij heeft een vriendelijk gezicht en heet ons welkom met een hartelijkheid die we in geen weken meer ervaren hebben.

Voor een aantal dagen is "Miraflores House" echt ons nieuwe huis en zorgt Francis ervoor dat het ons aan niks ontbreekt. Het hostel is één groot museum. De entreenhal hangt vol met schilderijtjes en oude foto´s en ook in de woonkamer is genoeg te zien. Zo hangen er aan de muur fototoestellen, landkaarten, dierenhuiden, ingelijste insecten en vogelspinnen, petjes van vorige bezoekers en diverse muziekinstrumenten, om maar een paar voorbeelden te noemen. Francis heeft in de loop van de jaren een hoop spullen verzameld. In onze kamer is het niet anders. Het bed lijkt minstens 100 jaar oud, maar ligt prima, en ook de drie zware houten kasten zijn niet van gisteren. Het vloerkleed zou niet misstaan in een 16e eeuws Brits kasteel.

Miraflores House en de eigenaar Francis  Onze kamer in Miraflores House

Vanuit deze geweldige plek bezoeken we de wijken Miraflores, Barranco en de oude binnenstad. In Lima zijn genoeg wijken waar je als toerist niet moet komen, maar in deze drie wijken laat Lima zich van zijn beste kant zien en is het er relatief veilig. Onder het mom van "de benenwagen brengt ons overal naar toe" leggen we tientallen kilometers af en zien we onderweg een hoop moois.

De oude pier van Lima  De kathedraal van Lima aan Plaza de Armas  Veel leegstaande huizen, vaak erg kleurrijk  Vissershaven met uitzicht op skyline van LimaMuurschildering 2  Muurschildering 3

Na 5 dagen van deze prachtige stad te hebben genoten gaan we verder naar een kleine stadje tussen bergen. Huaraz heeft maar 100.000 inwoners en ligt ingesloten tussen de hoogste bergtoppen van Peru. We komen vroeg in de ochtend aan, vinden al snel ons hostel en zitten even later op het balkon van Café Andino met uitzicht over de stad en een drietal bergtoppen bedekt met sneeuw en ijs. Hoewel de kleinere stadjes vaak weinig tot geen bezienswaardigheden hebben en dus op zichzelf weinig interessant zijn, beschikt Huaraz over een omgeving waar je "u" tegen zegt. Ik krijg een ontzettende zin om de wandelschoenen aan te trekken en er op uit te gaan!

Huaraz gezien vanaf dakterras  Zonsondergang in Huaraz

Dit doen we dan ook, warempel drie dagen achter elkaar! Het vraagt veel van ons, want in ons hostel slapen we slecht, we staan vroeg op en de tochten vinden plaats op zo´n beetje 4000 meter boven zeeniveau.

We wandelen de eerste dag (na een flinke bustocht) naar de Pasturini gletsjer op bijna 5000 mtr hoogte. Het is koud en er staat een stevige wind, waardoor kortademigheid, tintelende ledematen en hoofdpijn het gevolg zijn. De uitzichten zijn adembenemend mooi. De tweede dag klimmen we zo´n 600 meter in hoogte en ook de derde de dag, dé dag van "Laguna 69" hebben we aardig wat hoogtemeters in de benen zitten. Tijdens het wandelen zegt Hanneke tegen mij: "Ik doe het nooit meer!", maar jij en ik weten ook wel dat ze dat niet meent ;-)

Een vreemde plant  Grote reuzen in de verte Pasturini gletsjer  Pasturini gletsjer  Vegetatie hoog in de bergen  Laguna 69

Onze reis zet zich voort richting de kust, naar Trujillo, een stad die het noorden van Peru met onze doorreis naar Ecuador zal verbinden. We komen ´s ochtends om 4.30 uur aan op het busstation, véél eerder dan we gedacht hadden. Omdat het nog donker is buiten besluiten we te wachten tot het licht wordt, voordat we een taxi pakken naar onze volgende verblijfplaats. Als we eenmaal in de taxi zitten en al een heel eind op weg zijn, zien we de stad maar niet dichterbij komen. " Klopt dit wel?", vragen we ons af. Het blijkt dat we geen hostel hebben geboekt in Trujillo, maar in Huanchaco, een surfdorpje op zo´n 20 minuten afstand van de stad. We balen als een stekker, maar zijn te moe om nog iets anders te ondernemen. We accepteren de kamer, ploffen neer op bed en vallen in een diepe slaap.

Bij nader inzien blijkt het hier zo slecht nog niet te zijn. Het dorp zelf is niet heel veel anders dan andere plaatsen, maar de zee is ruig, de uitzichten wederom schitterend, we zitten dicht bij de ruïnes van de ruim 3000 jaar oude zandstad Chan-Chan en met de lokale combibus zijn we binnen 20 minuten in het centrum van de stad.

Trujillo  Zandkastelen van Chan-Chan

De rit in deze combibus is meteen het hoogtepunt van ons verblijf hier. In een combibusje zitten minimaal 2 mensen, een chauffeur en iemand die de schuifdeur open en dicht doet, het geld ophaalt, zo nu en dan "baja" (= uitstappen) roept en die met zijn hoofd buiten de deur hangend de eindbestemming van het busje rondbazuint naar eenieder die het horen wil. Het maximum aantal passagiers staat echter niet vast, laat staan dat hier wettelijke bepalingen voor zijn. Als we eenmaal op het meest voorste bankje met nog twee andere mensen tegen de chaffeursstoel zitten aangedrukt tel ik om precies te zijn 23 mensen in het busje, waarvan er drie gebukt in het middengangpad staan met hun beide handen tegen het plafond geklemd, omdat de chauffeur met 60 km per uur door de bochten vliegt. Niemand geeft een kik en niemand schijnt het te deren dat hun buurman of buurvrouw praktisch bij hen op schoot zit, laat staan dat er ruimte is om je tenen te bewegen. Ik besef me dat ik heftig transpireer, niet omdat ik doodsangsten uitsta, maar omdat het veel te warm is in het busje en ik mij goed schrap moet zetten tegen het plafond om niet van mijn stoeltje af te vliegen. Toch, dit zijn de dingen die het reizen interessant maken.

We sluiten Trujillo en Huanchaco af met dé perfecte strandwandeling, hoge golven vanuit zee, Cabatillos op het water (een soort rieten kano´s), surfers en grote zwermen Pelikanen die met hun logge lijven over het strand waggelen en die zich van niets of niemand iets aantrekken. De beesten zijn maarliefst 50-60 cm groot en hebben naar ik schat een vleugelspanwijdte van ruim een meter.

De Stille Oceaan  Pelikanen aan het strand van Huanchaco  Pelikaan

Luitjes, wederom onze dank voor het lezen van dit (bijna) eindeloze verhaal. Over twee weken zijn we in Californië om Hanneke´s vriendin Alyson te bezoeken. Hier kijken we halsreikend naar uit, ondanks dat ons Zuid-Amerika avontuur dan tot een einde komt. Tot die tijd is Ecuador ons nieuwe adres en gaan we er nog even flink van genieten!

Grensovergang Ecuador

Adios, chao!

Han & Hanneke

Foto’s

11 Reacties

  1. Truus:
    14 september 2014
    Dag Hanneke en Han,
    Wat een belevenis, ik wil als jullie thuis zijn nog meer foto's zien!
    Jean en ik wensen je nog veel avontuur in de laatste weken.
    Liefs, jean en Truus
  2. Wilma van Horen:
    14 september 2014
    Wat een mooie verhalen en die foto,s! Heel mooi. Ben jaloers. Nog veel reisleider en doe alle dingen die je wilt doen. Groeten Wilma
  3. Anneke Meijer:
    14 september 2014
    Het blijft heerlijk om jullie belevenissen te lezen. Wat maken jullie veel mee in allerlei opzichten; de steden, de uitgestrektheid van de natuur. Indrukwekkend! En wat een sportiviteit!
    Nog veel plezier!
    Anneke
  4. Judith:
    14 september 2014
    WAUW!!! Wat een reis zeg, echt weer een mooi verhaal Han, Hannie ik ben wederom beretrots op je wandelcapaciteiten!!!
  5. Lobke:
    15 september 2014
    Als een schrijver geschreven, mooi hoor! En Hanneke jij bent straks zo getraind als het maar zijn kan, dan is koekenpannen optillen geen opgave meer voor je;) vlg jaar vierdaagse? Met deze training ben je er wel klaar voor! Veel plezier nog!
  6. Hidde:
    15 september 2014
    Kicken weer! Droomde even weg, en werd helaas wakker in Nederland... Veel plezier nog de laatste weken in Z-A. Ben benieuwd hoe de shock van de VS aan gaat komen.
  7. Sanne en Ab:
    23 september 2014
    Spannend om weer te lezen en vooral inderdaad te kijken naar jullie mooie foto's. Bijna al weer thuis, wat is de tijd gevlogen. Nou liefjes geniet er nog lekker van en op naar jullie nieuwe avontuur ;)

    xx ons
  8. Evelien:
    24 september 2014
    Wauw, wat hebben jullie toch een prachtige reis gemaakt !
    Geniet nog van de laatste weken/dagen !

    Tot snel.
    Liefs Evelien
  9. Kiara Gallop:
    25 september 2014
    I opened your article on my phone this morning and Google translated it for me! The translation is not great but I can read it, yay! :-) Lovely to hear about all your travels since parting company in Sucre, and now that I know my phone can translate your posts for me, I shall definitely be reading more xxx
  10. Carla Weijermans:
    26 september 2014
    Hé buurtjes, net jullie kaartje ontvangen uit Ecuador (super leuk!) en direkt even ingezoomd op jullie weblog. Dat is nog eens different koek dan een huisje en een tuintje. Mooi avontuur! Nog een fijne tijd in California en IJsland! Lieve groet Peter, Carla en Martijn
  11. Elena:
    2 oktober 2014
    Hola .)

    Ya he visto que estás muy bien y disfrutando del viaje, muy bonitas fotos por cierto ,)
    !Disfruta de todo!